(شکایت یک سرباز آذربایجانی از تهران و تهرانی)
الا ای داور دانا تو می دانی که ایرانی / چه محنت ها کشید از دست این تهران و تهرانی
چه طرفی بست از این جمعیّت ایران جز پریشانی / چه داند رهبر سرگشته صحرای نادانی
چرا مردی کند دعوی کسی کو کمتر است از زن
الا تهـرانـیـا انـصـاف مـی کـن خـــر تویـی یـا مـن
تو ای بیمار نادانی چه هذیان و هدر رفتی / به رشتی کله ماهی خور به طوسی کله خر گفتی
قمی را بد شمردی اصفهانی را بتر گفتی / جوانمردان آذربایجان را ترک خر گفتی
ترا آتش زدند و خود برآن آتش زدی دامن
الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من
تو اهل پایتختی باید اهل معرفت باشی / بفکر آبرو و افتخار مملکت باشی
چرا بیچاره مشدی، وحشی و بی تربیت باشی/ به نقص من چه خندی خود سراپا منقصت باشی
مرا این بس که می دانم تمیز دوست از دشمن
الا تهــرا نـیا انـصـــاف می کن خــر تویی یـا مـن
تو از این کنج شیرک خانه و دکان سیرابی / بجز بد مستی و لاتی و الواطی چه در یابی
در این کولّژ که ندهندت بجز لیسانس تون تابی / نخواهی بو علی سینا شدو بو نصر فارابی
بگاه ادعا گویی که دیپلم داری از لندن
الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من
تو عقل و هوش خود دیدی که در غوغای شهریور/ کشیدند از دو سو همسایگان بر خاک ما لشگر
به نقّ و نال هم هر روز حال خود کنی بدتر / کنون ترکیّه بین و ناز ِ شستِ ترکها بنگر
که چون ماندند با آن موقعیت از بلا ایمن
الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من
گمان کردم که با من همدل و همدین و همدردی / بمردی با تو پیوستم ندانستم که نامردی
چه گویم بر سرم با ناجوانمردی چه آوردی / اگر می خواستی عیب زبان هم رفع می کردی
ولی ما را ندانستی به خود هم کیش و هم میهن
الا تـهــــرانیا انصـاف می کــن خــــر تـویـی یا من
بشهریور مه پارین که طیارات با تعجیل / فرو می ریخت چون طیر ابابیلم بسر سجیل
چه گویم ای همه ساز تو بی قانون و هردم بیل/ ترا یکشب نشد ساز و نوا در رادیو تعطیل
تو را تنبور و تنبک بر هوا می شد مرا شیون
الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من
بقفقازم برادر خواند با خود مردم قفقاز / چو در ترکیه رفتم وه چه حرمت دیدم و اعزاز
بتهران آمدم نشناختی از دشمنانم باز / من آخر سالها سرباز ایران بودم و جانباز
چرا پس روز را شب خوانی و افرشته اهریمن
الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من
بدستم تا سلاحی بود راه دشمنان بستم / عدو را تا که ننشاندم بجای از پای ننشستم
بکام دشمنان آخر گرفتی تیغ از دستم / چنان پیوند بگسستی که که پیوستن نیارستم
کنون تنها علی ماندست و حوضش چشم ماروشن
الا تــهـــــرانیا انـصـــاف می کــن خـــر تـویی یا من
چو استاد دغل سنگ محک بر سکه ما زد / تو را تنها پذیرفت و مرا از امتحان وا زد
سپس در چشم تو تهران بجای مملکت جا زد / چو تهران نیز تنها دید با جمعی به تنها زد
تو این درس خیانت را روان بودی و من کودن
الا تهـــرانیا انصاف می کن خــر تــویی یا من
چو خواهد دشمنی بنیاد قومی را بر اندازد /نخست آن جمع را از هم پریشان و جداسازد
چو تنها کرد هر یک را به تنهایی بدو تازد / چـنـان اندازدش از پـا که دیگر سـر نـیـفـرازد
تو بودی آنکه دشمن را ندانستی فریب و فن
الا تهــرانیا انصاف می کن خـــر تـو یی یا من
چرا با دوستدارانت عناد و کین و لج باشد/ چـرا بیچــاره آذربایجان عـضــو فـلــج باشد
مگر پنداشتی ایران ز تهران تا کرج با شد / هنوز از ماست ایران را اگر روزی فلج باشد
تو گل را خار می بینی و گلشن را همه گلخن
الا تهــــرانیا انصاف می کن خــر تـویی یا مــن
ترا تا ترک آذربایجان بود و خراسان بود / کجا بارت بدین سنگینی و کارت بدین سان بود
چه شد کرد و لر یاغی کز او هر مشکل آسان بود/ کجا شد ایل قشقایی کزو دشمن هراسان بود
کنون ای پهلوان چونی نه تیری ماند و نی جوشن
الا تهــــرانیا انـصـــاف می کن خـــــر تــویی یا من
کنون گندم نه از سمنان فراز آید نه از زنجان /نه ماهی و برنج از رشت و نی چایی ز لاهیجان
از این قحط و غلا مشکل توانی وا رهاندن جان / مگـر در قـصه ها خـوانی حـدیث زیـره و کـرمان
دگر انبانه از گندم تهی شد دیزی از بنشن
الا تهــرانیا انصـاف می کن خــر تویی یا من
(شهریار)
به امیداتحاد و یکی شدن هر چه بیشتر همه مردم ایران
روز پنجم از ماه دوازدهم سال که در فرهنگ ایران به نام روز زمین ، عشق و بانو نام داردرا به تمامی ایرانیان شادباش می گویم .
(جهت اطلاعات بیشتردر باره این روز می توانید به این دو پایگاه زیر مراجعه کنید .)
( پائولو کوئیلو )
