گویند مرا چو زاد مادر          پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره  من           بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پابه پا برد     تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف ودوحرف برزبانم      الفاظ نهاد وگفتن آموخت

لبخند نهاد برلب من             برغنچه گل شکفتن آموخت

پس هستی من زهستی اوست   تاهستم و هست دارمش دوست

( ایرج میرزا )

یاری ام ده تا بدانم عقل،راه نیست ،که چراغ راه است

و هرچند چراغی بدست داشته باشم،

تا نروم ، به مقصد نمی رسم.

دستگیرم شو تا در گرداب علم ِ بی هدف از دیدار کعبه ی جمالت باز نمانم.

پس مرالذت و سرمستی عشقی عطا کن

تا پیوسته رهرو راه تو باشم که آن را نهایتی نیست.