سروده ها و جمله های زیبا
راه در جهان یکی است و آن راه راستی است
 

 

از پله ی ابر کم کم آمد پایین

                    گل گفت: بیا کمی کنارم بنشین

 در کوچه غریبه ای به گرمی می خواند:

                 باران سخن خداست با اهل زمین


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 21 آذر1391 ] [ 12:43 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

 

آخرین برگ سفرنامه ی باران
این است
که زمین چرکین است..


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 21 آذر1391 ] [ 12:41 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
sivhf...


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 20 آذر1391 ] [ 10:59 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

گذار آرد مه من گاهگاه از اشتباه اینجا

                    فدای اشتباهی کآرد او را گاهگاه اینجا

مگر ره گم کند کو را گذار افتد به ما یارب

                    فراوان کن گذار آن مه گم کرده راه اینجا

کله جا ماندش این جا و نیامد دیگرش از پی

                    نیاید فی المثل آری گرش افتد کلاه اینجا

نگویم جمله با من باش و ترک کامکاران کن

                    چو هم شاهی و هم درویش گاه آنجاو گاه اینجا

هوای ماه خرگاهی مکن ای کلبه درویش

                     نگنجد موکب کیوان شکوه پادشاه اینجا

توئی آن نوسفر سالک که هر شب شاهد توفیق

                      چراغت پیش پا دارد که راه اینجا و چاه اینجا

بیا کز دادخواهی آن دل نازک نرنجانم

                      کدورت را فرامش کرده با آئینه آه اینجا

سفر مپسند هرگز شهریار از مکتب حافظ

                       که سیر معنوی اینجا و کنج خانقاه اینجا


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ شنبه 18 آذر1391 ] [ 11:28 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

ای خوشا مستانه سر در پای دلبر داشتن

                        دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن

نزد شاهین محبت بی پر و بال آمدن

                         پیش باز عشق آئین کبوتر داشتن

سوختن بگداختن چون شمع و بزم افروختن

                         تن بیاد روی جانان اندر آذر داشتن

اشک را چون لعل پروردن بخوناب جگر

                          دیده را سوداگر یاقوت احمر داشتن

هر کجا نور است چون پروانه خود را باختن

                         هر کجا نار است خود را چون سمندر داشتن

آب حیوان یافتن بیرنج در ظلمات دل

                           زان همی نوشیدن و یاد سکندر داشتن

از برای سود، در دریای بی پایان علم

                         عقل را مانند غواصان، شناور داشتن

گوشوار حکمت اندر گوش جان آویختن

                         چشم دل را با چراغ جان منور داشتن

در گلستان هنر چون نخل بودن بارور

                          عار از ناچیزی سرو و صنوبر داشتن

از مس دل ساختن با دست دانش زر ناب

                             علم و جان را کیمیا و کیمیاگر داشتن

همچو مور اندر ره همت همی پا کوفتن

                           چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 26 اردیبهشت1391 ] [ 1:35 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

گفتمش دل میخری پرسید چند ؟

               گفتمش دل مال تو تنها بخند

خنده كردو دل زدستانم ربود

               تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل زدستش روی خاك افتاده بود

              جای پایش روی دل جا مانده بود



موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ پنجشنبه 21 اردیبهشت1391 ] [ 1:27 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
ای اشک دوباره در دلم درد شدی
            تا دیده ی من رسیدی و سرد شدی
از کودکی ام هر آنزمان خواستمت
            گفتند دگر گریه نکن مرد شدی

منبع:          http://lovetarin.org


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 18 اردیبهشت1391 ] [ 10:40 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
رفتی و ندیدی که چه محشر کردم

                با اشک تمام کوچه را تر کردم

وقتی که شکست بغض تنهایی من

                 وابستگی ام را به تو باور کردم


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 18 اردیبهشت1391 ] [ 10:34 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردنست
           روز ستاره تا سحر تیره به آه کردنست
متن خبر که یک قلم بی‌تو سیاه شد جهان
          حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه کردنست
چون تو نه در مقابلی عکس تو پیش رونهیم
           اینهم از آب و آینه خواهش ماه کردنست
نو گل نازنین من تا تو نگاه می‌کنی
           لطف بهار عارفان در تو نگاه کردنست
ماه عباد تست و من با لب روزه دار ازین
            قول و غزل نوشتنم بیم گناه کردنست
لیک چراغ ذوق هم این همه کشته داشتن
           چشمه به گل گرفتن و ماه به چاه کردنست
غفلت کائنات را جنبش سایه‌ها همه
            سجده به کاخ کبریا خواه نخواه کردنست
از غم خود بپرس کو با دل ما چه می‌کند
           این هم اگر چه شکوه‌ی شحنه به شاه کردنست
عهد تو (سایه) و (صبا) گو بشکن که راه من
           رو به حریم کعبه‌ی “لطف آله” کردنست
گاه به گاه پرسشی کن که زکوة زندگی
           پرسش حال دوستان گاه به گاه کردنست
بوسه‌ی تو به کام من کوه نورد تشنه را
           کوزه‌ی آب زندگی توشه راه کردنست
خود برسان به شهریار ایکه درین محیط غم
            بی‌تو نفس کشیدنم عمر تباه کردنست

موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 18 اردیبهشت1391 ] [ 10:24 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
          عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم
با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود
          بیچاره من که ساخته از آب و آتشم
دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز
          صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم
پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
          عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم
خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
          شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم
باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار
          جز در هوای زلف تو دارد مشوشم
سروی شدم به دولت آزادگی که سر
          با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم
دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
          لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم
هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
          ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم
لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
          تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم
ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار
          این کار تست من همه جور تو می‌کشم

موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 18 اردیبهشت1391 ] [ 10:16 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
جنگل ثمر نداشت ، تبر اختراع شد
                   شیطان‌خبر نداشت، بشر اختراع شد

« هابیل » ها مزاحم « قابیل » می‌شدند
                  افسانه ی « حقوق بشر »  اختراع شد

مـردم خیال فخر فروشی نداشتند
                  شیـئی شبـیه سکه ی  زر اختراع شد
 
فکر جنایت از سر آدم  نمی‌گذشت
                   تا اینکه تیغ و تیر و سپر اختراع شد

با خواهش جماعـت  علاف اهل دل
                   چیزی به نام شعر و هنر اختراع شد

اینگونه‌ شد که ‌مخترع ‌از خیر ما گذشت
                   اینگونه ‌شد که‌ حضرت « شر » اختراع شد

دنیا به‌ کام بود و … حقیقت؟! مورخان !
                   ما را خبر کنید؛ اگر اختراع شد

 

(برداشت از وبلاگ:

http://arkanjook.persianblog.ir/  )


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ یکشنبه 17 اردیبهشت1391 ] [ 12:14 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
مادرمادري دارم ، بهتر از برگ درخت‌.دوستاني ، بهتر از آب روان‌. و خدايي كه در اين نزديكي است‌...

 

سلام به همه دوستای خوبم...

۱ اردیبهشت۵۹...

سالروز پرواز سهراب...!!!

و امروز... ۱ اردیبهشت ۹۱...

۳۲ سال از عروجش میگذره...

.

آره...

سهراب سپهری رو میگم...

روحش شاد و یادش گرامی باد...!!!!

 

Sohrab Sepehri


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ جمعه 1 اردیبهشت1391 ] [ 10:33 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت
              ای دختر بهار حسد می برم به تو
عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا
                    با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو
 بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای
                با ناز میگشود دو چشمان بسته را
میشست کاکلی به لب آب نقره فام
                   آن بالهای نازک زیبای خسته را
خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش
                بر چهر روز روشنی دلکشی دوید
موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او
                    رازی سرود و موج بنرمی از او رمید
خندید باغبان که سرانجام شد بهار
                    دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم
دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار
                    ای بس بهارها که بهاری نداشتم
خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان
                    گویی میان مجمری از خون نشسته بود
می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب
                     دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ پنجشنبه 18 اسفند1390 ] [ 4:5 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

می تراود مهتاب

می درخشد شبتاب

مانده پای آبله از راه دراز

بر دم دهکده مردی تنها

کوله بارش بر دوش

دست او بر در ، می گوید با خود :

غم این خفته چند

خواب در چشم ترم می شکند.


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ پنجشنبه 18 اسفند1390 ] [ 4:1 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
عاقبت یک روز مغرب محو مشرق میشود

                             عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق میشود

شرط میبندم زمانی که نه زود است و نه دیر

                             مهربانی حاکم کل مناطق میشود


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ پنجشنبه 20 بهمن1390 ] [ 2:13 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
سلام به همه ی دوستای گلم که عموما عاشق ادب پارسی ان...

 

و اما امروز...

اگه اشتباه نکنم روز درگذشت و بزرگداشت شاعر بزرگ کشورمون شهریاره...

و روز شعر و ادب پارسی...!!!

 

از همینجا به روحش درود می فرستم و...

به مناسبت این روز بزرگ یکی از اشعار نابشو واستون میذارم...!!!

 

 
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا


نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا


عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا


نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا


وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا


شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا


ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا


آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا


در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا


شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

 

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ یکشنبه 27 شهریور1390 ] [ 6:51 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
کس بر نخواست هرگز

این گونه کینه جو

آسیمه سر به کشتن دشمن

این سان که بسته ام

کمر قتل خویش


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ پنجشنبه 8 مهر1389 ] [ 12:40 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
من تمنا کردم

    که تو با من باشی

تو به من گفتی

     - هرگز، هرگز!

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه این

                  هرگز، کشت...!!!

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 7 مهر1389 ] [ 12:16 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
سری شوریده دارم با دلی خش

                    دلم خوش، ظاهرم خوش، جان مشوش

سرم شوریده شد بهر نگاهش

                     دلم لرزید و ظاهر شد منقش


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 3 خرداد1389 ] [ 3:49 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
عمر من رفت، ولی من آن دم

                  قصه ی آدم و گندم خواندم

از غم جرم پدر نالیدم

                 جرم خود با گنه اش پوشاندم

گنه خود به زبان ناوردم

                اسب بی شرمی خود را راندم

آه و افسوس، چه شد حاصل من؟

                هم از اینجا و از آنجا ماندم


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ یکشنبه 1 آذر1388 ] [ 10:43 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

شعری بسیار زیبا از حمید مصدق و پاسخی زیباتر، از فروغ فرخزاد به این شعر زیبا...

 

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

 

باغبان از پِی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

 

سیب دندان زده از دست تو  افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالها هست که در گوش من آرام ،

                                                آرام

خش خش ِ گام تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم

 

و من اندیشه کنان

غرق ِ این پندارم

که چرا ،

           - خانه کوچک ما

                               سیب نداشت .

 

 

و اما پاسخ فروغ فرخزاد به این شعر زیبا:

 

 

من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت...!

 

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 14 مهر1388 ] [ 5:11 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من

چرا افسرده است این قلب پرسوز

 

زجمع آشنایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

به بیمار دل خود می دهم گوش

 

گریزانم از این مردم که با من

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

 

از این مردم، که تا شعرم شنیدند

برویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا دیوانه ای بدنام گفتند

 

دل من، ای دل دل دیوانه ی من

که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

خدارا، بس کن این دیوانگی ها...!

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 7 مهر1388 ] [ 4:21 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

به اشتباه پا به دنیا گذاشتیم
به اشتباه زیستیم
و
یقینا به اشتباه خواهیم مرد
کسی یافت می شود
این سیر را نه به اشتباه بلکه به حقیقت پیموده باشد؟
 
مادران و پدرانی از قبل تعیین شده
شناسنامه هایی از قبل آماده شده
زندگی دیکته واری که از قبل به خوبی دیکته شده
چه کسی جرات عصیان دارد؟
من؟
تو؟
و
یا اویی که هنوز به دنیا نیامده؟
اصلا" عصیان چه معنایی می دهد،
وقتی عصیان هم به تو دیکته شده باشد؟
 
این چرخ بنایش به اشتباه گذاشته شده
و
گرداننده
ایا او هم در تصادم اشتباهی " بود" شده؟
ایا کسی یافت می شود که به اشتباه هم شده،
سرنخ این کلاف سر در گم را به دست آورد؟
و از کجا معلوم معمایی در کار است؟
شاید اشتباه ما در اینجاست
شاید ما همه چیز را به اشتباه
اشتباه می بینیم
شاید حقیقت همزاد اشتباه است!
و یا چیزی نیست
جز سیل زنجیره وار اشتباهات تکرار شده!
ایا کسی یافت می شود عکس این را به اثبات رساند؟
 
آری
به اشتباه به دنیا خواهیم آمد
به اشتباه خواهیم زیست
و
به اشتباه این فانی را ترک خواهیم کرد
بی آن که کسی یافت شود
دست توقف بر این چرخ زند...!

 



موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 11 شهریور1388 ] [ 1:51 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
چه فکر می کنی ؟
که بادبان شکسته ی زورق ِ به گل نشسته ای ست زندگی ؟
در این خراب ِ ریخته
که رنگ ِ عاقبت ازو گریخته
به بن رسیده راه ِ بسته ای ست زندگی ؟
چه سهمناک بود سیل ِ حادثه
که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت
ستاره خوشه خوشه ریخت
و آفتاب در کبود ِ دره های آب غرق شد
هوا بد است
تو با کدام باد می روی ؟

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 9 شهریور1388 ] [ 2:30 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
در نیست
           راه نیست
شب نیست
                   ماه نیست
نه روز و
           نه آفتاب
ما
بیرون زمان
            ایستاده ایم
با دشنه تلخی
در گرده هایمان.

هیچکس
         با هیچکس
                        سخن نمی گوید.
که خاموشی
               با هزار زبان
                              در سخن است.
در مردگان خویش
                    نظر می بندیم
                                     با طرح خنده یی،
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ
خنده یی!!!



موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ یکشنبه 8 شهریور1388 ] [ 3:18 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
گیس می بافی وُ من
به نگاه مغز پسته ای ات چشم می دوزم
که رو به رویم
نشسته می خندی
و ھمه چیز را پیش می کشی
غیر از خودت


که می دانی اگر
به صورت گندمی ات
لب بزنم ،


آدم می شوم .


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 3 شهریور1388 ] [ 10:55 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

قصه نيستم که بگوئی
نغمه نيستم که بخوانی
صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببينی
يا چيزی چنان که بدانی ...
من درد مشترکم
مرا فرياد کن.

 

77kpxypbfy3z20rhv3eh.jpg

 

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 3 شهریور1388 ] [ 10:41 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

دلم گرفته است
دلم گرفته است


به ايوان ميروم و انگشتانم را
بر پوست کشيده ی شب می کشم
چراغ های رابطه تاريکند
چراغ های رابطه تاريکند


کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به ميهمانی گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را بخاطر بسپار
پرنده مردنی ست...!

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 3 شهریور1388 ] [ 10:33 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

نی ها، همهمه شان می آید.

مرغان، زمزمه شان می آید.

در باز و نگه کم

و پیامی رفته به بی سویی دشت

گاوی زیر صنوبر ها،

ابدیت زیر چپر ها.

از بن هر برگی وهمی آویزان

و کلامی نی،

نامی نی.

پایین، جاده بی رنگی.

بالا، خورشید هم آهنگی.

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 19 مرداد1388 ] [ 6:6 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

آنی بود، درها وا شده بود.

برگی نه، شاخی نه، باغ فنا پیدا شده بود.

مرغان مکان خاموش، این خاموش، آن خاموش. خاموشی

                                                         گویا شده بود.

آن پهنه چه بود: با میشی، گرگی همپا شده بود.

نقش صدا کم رنگ، نقش ندا کم رنگ. پرده مگر تا

                                                   شده بود؟

من رفته، او رفته، ما بی ما شده بود.

زیبایی تنها شده بود.

هر رودی، دریا،

                   هر بودی، بودا شده بود.

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ دوشنبه 19 مرداد1388 ] [ 6:3 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

ما با خود رفتگانیم

و آنچه از ما بر جای مانده است

پیکری است تهی،

با حفره هایی در صورت

که می گویند روزگاری در آنها درخشش عجیبی بود

از چشم هایی که از حادثه عشق تر بودند

و خدا را در چند قدمی خویش می دیدند!
موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 27 خرداد1388 ] [ 9:36 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
خواب، چون درافکند از پایم

خسته می خوابم از آغاز غروب،

لیک آن هرزه علف ها که به دست

ریشه کن می کنم از مزرعه روز

می کَنَمشان شب در خواب، هنوز !

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 27 خرداد1388 ] [ 8:29 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

 

 

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

                     گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز

                     از بیدلی او را ز ِ در خانه براندیم

هر جا گذری غلغله ی شادی و شور است

                     ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است ، ولی ما               

                      پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

من دانم و غمگین دلت، ای خسته کبوتر

               سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند

              ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم

ماننده ی افسون زدگان ره به حقیقت

                بستیم، و جز افسانه بیهوده نخواندیم

از نُـه خم گردون بگذشتند حریفان

            مسکین من و دل، در خم یک زاویه ماندیم

طوفان بتکاند مگر « امیّد » که صد بار

              عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

 

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر) ، کوزه ی خاکی(شعر سنتی)
[ چهارشنبه 21 اسفند1387 ] [ 11:16 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
با سلام !

امروز یک شعر بسیار زیبا از آقای شجاع پور خوندم که دیدم حیفه اگر تو وبلاگ ننویسمش تا شما ها هم لذت ببرید

 

چون خودم ا ز ته دل لذت بردم ( خیلی زیباست ) .!

 

وطن يعني همه آب و همه خاك

                      وطن يعني همه عشق و همه پاك
به گاه شيرخواري گاهواره

                     به روز و درد پيري ، عين چاره
وطن يعني پدر ، مادر ، نياكان

                     به خون و خاك بستن عهد و پيمان

........

.

.

.

برای خوندن شعر به ادامه مطلب بروید ...


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر) ، متولد اشاوهیشتا(دست نوشته)
ادامه مطلب
[ یکشنبه 13 بهمن1387 ] [ 8:43 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

کنار پنجره یک مرد داشت جان می داد

            غرور ، قدرت خود را به من نشان می داد

کسوف بود ؟ نه ! خورشید دل گرفته ی ظهر

            پیام تسلیتش را به آسمان می داد

دلم برای خودم لا اقل کمی می سوخت

            اگر چه پوچی دنیایتان امان می داد

زمان همیشه مرا زیر خویش له می کرد

            همیشه فرصت من را به دیگران می داد

پسر گرفت سر تیغ را ، رگش را زد

            پدر به کودک قصّه هنوز نان می داد

و بعد زلزله شد ، چشم را که وا کردم

    میان خواب ، کسی هی مرا هی تکان می داد


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ شنبه 5 بهمن1387 ] [ 1:1 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

 

 

 

مردم همه تو را به خدا

سوگند می دهند اما من

تو آن همیشه ای

که خدا را به تو

سوگند میدهم .

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ جمعه 4 بهمن1387 ] [ 4:12 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

ما در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیت تردید

 

عصر جدید

 

عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال ، یقینی نیست

 

اما من

بی نام تو

حتی یک لحظه احتمال ندارم

چشمان تو

عیت الیقین من

قطعیت نگاه تو

دین من است

من از تو نا گریزم

من

بی نام نا گریز تو می میرم !


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ جمعه 27 دی1387 ] [ 9:16 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

 

وقتی جهان از ریشه ی جهنم

و آدم

از عدم

و سعی

از ریشه ی یأس

وقتی که یک تفاوت ساده

کفتار را به کفتر

تبدیل می کند

باید به بی تفاوتی واژه ها

و واژه های بی طرفی

مثل نان دل بست

نان را

از هر طرف بخوانی

نان است !


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ جمعه 27 دی1387 ] [ 9:14 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

با سلام

این هم یک شعر عاشقانه بسیار زیبا از هنرمند خوب شهرمان آقای اکبر خدادادی که امیدوارم لذت ببرید . 

 

 

زیبای من باید بتابی بر زمین ها             

                 تا کشته ی چشم تو باشم بیش از این ها

در یک غروب پرتغالی زد خداوند              

                 از قرمز لب های تو روی پسین ها

در حسرت یک بوسه از آن گونه ماندند         

                 زنبورها ،پروانه ها و گل نشین ها

کی گفته در این آسمان مهتاب تنهاست        

                 دنیا فراوان دارد از این نازنین ها

لبریز آزادی سراسر گیج شعرم                 

                 باید برقصی در غزل ها ،آفرین ،ها!

حالا بغل وا کن به آتش دعوتم کن              

                ابیات من امشب پرند از نقطه چین ها

من زیره بر کرمان لب های تو بردم           

               خوشبو ترند از طعم تند دارچین ها

طعم لبان پسته ات را می شناسد          

               کی غیر ما ؟ جز ما همین ما پسته چین ها ؟

آخر تنفس می کنم آن چادرت را             

                 ای نسل بر جا مانده از چادر نشین ها
موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ شنبه 9 آذر1387 ] [ 9:51 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

پیش از تو آب ، معنی دریا شدن نداشت

               شب مانده بود و جرات فردا شدن نداشت

بسیار بود رود در آن برزخ کبود

                اما دریغ ، زهره ی دریا شدن نداشت

در آن کویر سوخته ، آن خاک بی بهار

                حتّی علف اجازه ی زیبا شدن نداشت

گم بود در عمیق زمین ، شانه ی بهار

                بی تو ولی زمینه ی پیدا شدن نداشت

دل ها ، اگرچه صاف ولی از هراس سنگ

                آیینه بود و میل تماشا شدن نداشت

چون عقده ای به بغض فرو بود حرف عشق

                 این عقده تا همیشه سر وا شدن نداشت
موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 28 آبان1387 ] [ 1:22 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
مرا هزار امید است و هر هزار تویی

شروع شادی و پایان انتظار تویی

 

بهار ها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت ،

چه بود غیر خزان ها اگر بهار تویی ؟

 

دلم ز هرچه به غیر از تو بود خالی ماند

در این سرا تو بمان ، ای که ماندگار تویی

 

شهابِ زود گذر ، لحظه های بلهوسی است .

ستاره ای که بخندد به شام تار تویی

 

جهانیان همه گر تشنگان خون منند

چه باک زان همه دشمن ؟ که دوست دار تویی

 

دلم صراحی ِ لبریز ِ آرزومندی ست

مرا هزار امید است و هر هزار تویی
موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 20 شهریور1387 ] [ 1:36 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

 

 

شاعر آنست که شعر از دل او بر خیزد

برگ و بار غم شعر از گل او برخیزد

 

دردمندیست که چون لب بگشاید به سخن

نغمه سوختگان از دل او برخیزد

 

گل بر آرد ز گلستان سخن در بر جمع

عطر عشق و هنر از محفل او برخیزد

 

سفر او سفر جذبه و عشق است و مدام

شور صد قافله از منزل او برخیزد

 

بذر اندیشه چو پاشد به در و دشت خیال

خوشه های هنر از حاصل او برخیزد

 

اوست دریای معانی که به هر موج کلام

صد هزاران صدف از ساحل او برخیزد

 

دلبرست آن که به جان شعله زند وقت نگاه

شاعر آنست که شعر از دل او بر خیزد

مهدی سهیلی....


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 19 شهریور1387 ] [ 4:59 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
-  « به کجا چنین شتابان ؟ »

                         گون از نسیم پرسید .

-  « دل من گرفته زینجا ،

                        هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان ؟ »

 

-  « همه آرزویم ، اما  

                       چه کنم که بسته پایم ... »

 

-  « به کجا چنین شتابان ؟ »

 

-  « به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم . »

 

 

-  « سفرت به خیر ! اما ، تو و دوستی ، خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ،

به شکوفه ها ، به باران ،

برسان سلام مارا . »


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 19 شهریور1387 ] [ 4:57 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

 

لحظه ي ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد ، دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را ، تيغ
 
هاي ، نپريشي صفاي زلفكم را ، دست
و آبرويم را نريزي ، دل
اي نخورده مست
لحظه ي ديدار نزديك است

                                          اخوان ثالث


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ سه شنبه 15 مرداد1387 ] [ 3:57 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

ناگهان دیدم سرم آتش گرفت

سوختم خاکسترم آتش گرفت

 

چشم وا کردم ، سکوتم آب شد

چشم بستم ،  بسترم آتش گرفت

 

در زدم ، کس این قفس را وا نکرد

پر زدم ، بال و پرم آتش گرفت

 

از سرم خواب زمستانی پرید

آب در چشم ترم آتش گرفت

 

حرفی از نام تو آمد بر زبان

دستهایم ، دفترم آتش گرفت

 

                                                         (قیصر امین پور )


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 9 مرداد1387 ] [ 7:39 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

حنجره ها روزه ی سکوت گرفتند

پنجره ها تار عنکبوت گرفتند

 

عـقـده فریاد بود و بغض گلو گیر

بهت فصیح مرا سکوت گرفتند

 

نعره زدم : عاشقان گرسنه مرگند

درد مرا قوت لایموت گرفتند

 

چون پر پروانه تا که دست گشودم

دست مرا لحظه ی  قـنوت گرفتند

 

خط خطا بر سرود صبح کشیدند

روشنی صفحه را خطوط گرفتند

 

                                                   ( قیصر امین پور )


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 9 مرداد1387 ] [ 7:22 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

خوابی و چشم حادثه بیدار می شود

هـفـت آسمان به دوش تو آوار می شود

 

خواب زنانه ای ست ، به تعبیر گل مکوش

گل در زمین تشنه ما ، خار می شود

 

برخیز تا به چشم ببینی ، چه دردناک

آیینه پیش روی تو دیوار می شود

 

دیگر به انتظار کدامین رسالتی

وقتی عصای معجزه ها مار می شود ؟

 

باز این که بود گفت : ( انا الحق ) که هر درخت

در پاسخ انا الحق وی دار می شود

 

وحشت نشسته باز به هر برگ این کتاب

تاریخ را ببین که چه تکرار می شود

 

                                                           ( محمد علی بهمنی )


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 9 مرداد1387 ] [ 7:21 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
 حـرف های ما هـنـوز نا تمام

تا نگاه مـی کنی :

وقـت رفـتن است

باز هم حکایت همیشگی !

پیش از اینکه با خبـر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگریز می شود

آی ...

ای دریـغ و حسرت همیشگی !

نـاگـهـــان

چـقــدر زود

دیــر مـی شـود !

 

                                             ( قیصر امین پور )

 

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ چهارشنبه 9 مرداد1387 ] [ 7:16 قبل از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

ما چـون دو دریـچـه روبروی هـم

آگـاه ز هـر بگـو مگـوی هـم

هـر روز سلام و پرسش و خنده

هــر روز قـــرار روز آیــنــده

عمـر ، آینـه بـهـشت اما ... آ ه

بیش از شب و روز تیـر و دی کـوتـاه

اکـنـون دل مـن شکـسته و خـسته ست

زیـرا یکــی از دریـچــه هـا بـسـتـسـت

نه مهـر فـسون ، نـه مـاه جـادو کــرد

نـفـرین به سفـر که هرچه کرد او کرد .


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ جمعه 7 تیر1387 ] [ 2:50 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]

ای مـهـربان تر از بـرگ در بــــوسـه های بــاران    

                              بیـداری ستـاره ، در چــــشــــم جـــویـبـاران

 

آیـیـنـه نـگـــاهـــت پـیـونـــد صـبــح و ســاحــل      

                               لبخند گــاه گـاهــت صـــبــــح سـتـاره بـاران

 

بــــازا کــــه در هــوایــت خـامــوشـی جـنـونــم      

                              فریاد ها بـر انگیخت از سـنـــگ کــوهساران

 

ای جـویبار جــاری ! زیـن سـایــه بــرگ مـگـریـز      

                              کاین گــونه فرصت از کف دادند بـی شماران

 

گفتی : « به روزگاران مهری نشسته » گفتم :     

                               « بیـرون نمی توان کرد حــتی بـه روزگاران »

 

بیگانگـی ز حـــد رفــت ، ای آشــنــا مــپـرهـیـز     

                             زین عاشـق پشیمان ، سر خیل شرمساران

 

پـیـش از من و تو بـسیار بـودند و نـقـش بستند     

                                دیـــوار زنــدگــــی را زیــن گـونــه یـادگـــاران

 

ویــن نــغـمـه مـحبــت بـعـد از مـن و تـو مـانـد       

                                 تـا در زمـــانــه بـاقـیـست آواز بـــاد و بـــاران

 

 


موضوعات مرتبط: بقچه ی شعر(شعر معاصر)
[ شنبه 1 تیر1387 ] [ 1:38 بعد از ظهر ] [ محمدرضا صرافی مقدم ]
درباره وبلاگ

سلام .
خـوش اومـدیـن .
امـیدوارم از مـطـالب وبلاگم خـوشـتون بیاد.
نــظـــر یـادتـون نــره!

اهورمزدا این سرزمین پارس را
از سپاه دشمن ,دروغ و خشکسالی محفوظ بدارد.

از کسانی شویم که این جهان را تازه می کنند...گاتها
امکانات وب