قصه ی آدم و گندم خواندم

از غم جرم پدر نالیدم

                 جرم خود با گنه اش پوشاندم

گنه خود به زبان ناوردم

                اسب بی شرمی خود را راندم

آه و افسوس، چه شد حاصل من؟

                هم از اینجا و از آنجا ماندم

شعری بسیار زیبا از حمید مصدق و پاسخی زیباتر، از فروغ فرخزاد به این شعر زیبا...

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پِی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو  افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالها هست که در گوش من آرام ،

                                                آرام

خش خش ِ گام تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق ِ این پندارم

که چرا ،

           - خانه کوچک ما

                               سیب نداشت .

و اما پاسخ فروغ فرخزاد به این شعر زیبا:

من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت...!

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من

چرا افسرده است این قلب پرسوز

زجمع آشنایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم، که تا شعرم شنیدند

برویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من، ای دل دل دیوانه ی من

که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

خدارا، بس کن این دیوانگی ها...!

به اشتباه پا به دنیا گذاشتیم
به اشتباه زیستیم
و
یقینا به اشتباه خواهیم مرد
کسی یافت می شود
این سیر را نه به اشتباه بلکه به حقیقت پیموده باشد؟
 
مادران و پدرانی از قبل تعیین شده
شناسنامه هایی از قبل آماده شده
زندگی دیکته واری که از قبل به خوبی دیکته شده
چه کسی جرات عصیان دارد؟
من؟
تو؟
و
یا اویی که هنوز به دنیا نیامده؟
اصلا" عصیان چه معنایی می دهد،
وقتی عصیان هم به تو دیکته شده باشد؟
 
این چرخ بنایش به اشتباه گذاشته شده
و
گرداننده
ایا او هم در تصادم اشتباهی " بود" شده؟
ایا کسی یافت می شود که به اشتباه هم شده،
سرنخ این کلاف سر در گم را به دست آورد؟
و از کجا معلوم معمایی در کار است؟
شاید اشتباه ما در اینجاست
شاید ما همه چیز را به اشتباه
اشتباه می بینیم
شاید حقیقت همزاد اشتباه است!
و یا چیزی نیست
جز سیل زنجیره وار اشتباهات تکرار شده!
ایا کسی یافت می شود عکس این را به اثبات رساند؟
 
آری
به اشتباه به دنیا خواهیم آمد
به اشتباه خواهیم زیست
و
به اشتباه این فانی را ترک خواهیم کرد
بی آن که کسی یافت شود
دست توقف بر این چرخ زند...!

هیچکس
         با هیچکس
                        سخن نمی گوید.
که خاموشی
               با هزار زبان
                              در سخن است.
در مردگان خویش
                    نظر می بندیم
                                     با طرح خنده یی،
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ
خنده یی!!!

که می دانی اگر
به صورت گندمی ات
لب بزنم ،

آدم می شوم .

قصه نيستم که بگوئی
نغمه نيستم که بخوانی
صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببينی
يا چيزی چنان که بدانی ...
من درد مشترکم
مرا فرياد کن.

دلم گرفته است
دلم گرفته است

نی ها، همهمه شان می آید.

مرغان، زمزمه شان می آید.

در باز و نگه کم

و پیامی رفته به بی سویی دشت

گاوی زیر صنوبر ها،

ابدیت زیر چپر ها.

از بن هر برگی وهمی آویزان

و کلامی نی،

نامی نی.

پایین، جاده بی رنگی.

بالا، خورشید هم آهنگی.

آنی بود، درها وا شده بود.

برگی نه، شاخی نه، باغ فنا پیدا شده بود.

مرغان مکان خاموش، این خاموش، آن خاموش. خاموشی

                                                         گویا شده بود.

آن پهنه چه بود: با میشی، گرگی همپا شده بود.

نقش صدا کم رنگ، نقش ندا کم رنگ. پرده مگر تا

                                                   شده بود؟

من رفته، او رفته، ما بی ما شده بود.

زیبایی تنها شده بود.

هر رودی، دریا،

                   هر بودی، بودا شده بود.

ما با خود رفتگانیم

و آنچه از ما بر جای مانده است

پیکری است تهی،

با حفره هایی در صورت

که می گویند روزگاری در آنها درخشش عجیبی بود

از چشم هایی که از حادثه عشق تر بودند

خسته می خوابم از آغاز غروب،

لیک آن هرزه علف ها که به دست

ریشه کن می کنم از مزرعه روز

می کَنَمشان شب در خواب، هنوز !

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

                     گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز

                     از بیدلی او را ز ِ در خانه براندیم

هر جا گذری غلغله ی شادی و شور است

                     ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است ، ولی ما               

                      پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

من دانم و غمگین دلت، ای خسته کبوتر

               سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند

              ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم

ماننده ی افسون زدگان ره به حقیقت

                بستیم، و جز افسانه بیهوده نخواندیم

از نُـه خم گردون بگذشتند حریفان

            مسکین من و دل، در خم یک زاویه ماندیم

طوفان بتکاند مگر « امیّد » که صد بار

              عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

امروز یک شعر بسیار زیبا از آقای شجاع پور خوندم که دیدم حیفه اگر تو وبلاگ ننویسمش تا شما ها هم لذت ببرید

چون خودم ا ز ته دل لذت بردم ( خیلی زیباست ) .!

وطن يعني همه آب و همه خاك

                      وطن يعني همه عشق و همه پاك
به گاه شيرخواري گاهواره

                     به روز و درد پيري ، عين چاره
وطن يعني پدر ، مادر ، نياكان

                     به خون و خاك بستن عهد و پيمان

........

.

.

.

برای خوندن شعر به ادامه مطلب بروید ...

کنار پنجره یک مرد داشت جان می داد

            غرور ، قدرت خود را به من نشان می داد

کسوف بود ؟ نه ! خورشید دل گرفته ی ظهر

            پیام تسلیتش را به آسمان می داد

دلم برای خودم لا اقل کمی می سوخت

            اگر چه پوچی دنیایتان امان می داد

زمان همیشه مرا زیر خویش له می کرد

            همیشه فرصت من را به دیگران می داد

پسر گرفت سر تیغ را ، رگش را زد

            پدر به کودک قصّه هنوز نان می داد

و بعد زلزله شد ، چشم را که وا کردم

    میان خواب ، کسی هی مرا هی تکان می داد

مردم همه تو را به خدا

سوگند می دهند اما من

تو آن همیشه ای

که خدا را به تو

سوگند میدهم .

ما در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیت تردید

عصر جدید

عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال ، یقینی نیست

اما من

بی نام تو

حتی یک لحظه احتمال ندارم

چشمان تو

عیت الیقین من

قطعیت نگاه تو

دین من است

من از تو نا گریزم

من

بی نام نا گریز تو می میرم !

وقتی جهان از ریشه ی جهنم

و آدم

از عدم

و سعی

از ریشه ی یأس

وقتی که یک تفاوت ساده

کفتار را به کفتر

تبدیل می کند

باید به بی تفاوتی واژه ها

و واژه های بی طرفی

مثل نان دل بست

نان را

از هر طرف بخوانی

نان است !

با سلام

این هم یک شعر عاشقانه بسیار زیبا از هنرمند خوب شهرمان آقای اکبر خدادادی که امیدوارم لذت ببرید . 

زیبای من باید بتابی بر زمین ها             

                 تا کشته ی چشم تو باشم بیش از این ها

در یک غروب پرتغالی زد خداوند              

                 از قرمز لب های تو روی پسین ها

در حسرت یک بوسه از آن گونه ماندند         

                 زنبورها ،پروانه ها و گل نشین ها

کی گفته در این آسمان مهتاب تنهاست        

                 دنیا فراوان دارد از این نازنین ها

لبریز آزادی سراسر گیج شعرم                 

                 باید برقصی در غزل ها ،آفرین ،ها!

حالا بغل وا کن به آتش دعوتم کن              

                ابیات من امشب پرند از نقطه چین ها

من زیره بر کرمان لب های تو بردم           

               خوشبو ترند از طعم تند دارچین ها

طعم لبان پسته ات را می شناسد          

               کی غیر ما ؟ جز ما همین ما پسته چین ها ؟

آخر تنفس می کنم آن چادرت را             

پیش از تو آب ، معنی دریا شدن نداشت

               شب مانده بود و جرات فردا شدن نداشت

بسیار بود رود در آن برزخ کبود

                اما دریغ ، زهره ی دریا شدن نداشت

در آن کویر سوخته ، آن خاک بی بهار

                حتّی علف اجازه ی زیبا شدن نداشت

گم بود در عمیق زمین ، شانه ی بهار

                بی تو ولی زمینه ی پیدا شدن نداشت

دل ها ، اگرچه صاف ولی از هراس سنگ

                آیینه بود و میل تماشا شدن نداشت

چون عقده ای به بغض فرو بود حرف عشق

شروع شادی و پایان انتظار تویی

بهار ها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت ،

چه بود غیر خزان ها اگر بهار تویی ؟

دلم ز هرچه به غیر از تو بود خالی ماند

در این سرا تو بمان ، ای که ماندگار تویی

شهابِ زود گذر ، لحظه های بلهوسی است .

ستاره ای که بخندد به شام تار تویی

جهانیان همه گر تشنگان خون منند

چه باک زان همه دشمن ؟ که دوست دار تویی

دلم صراحی ِ لبریز ِ آرزومندی ست

شاعر آنست که شعر از دل او بر خیزد

برگ و بار غم شعر از گل او برخیزد

دردمندیست که چون لب بگشاید به سخن

نغمه سوختگان از دل او برخیزد

گل بر آرد ز گلستان سخن در بر جمع

عطر عشق و هنر از محفل او برخیزد

سفر او سفر جذبه و عشق است و مدام

شور صد قافله از منزل او برخیزد

بذر اندیشه چو پاشد به در و دشت خیال

خوشه های هنر از حاصل او برخیزد

اوست دریای معانی که به هر موج کلام

صد هزاران صدف از ساحل او برخیزد

دلبرست آن که به جان شعله زند وقت نگاه

شاعر آنست که شعر از دل او بر خیزد

سهراب سپهری....

                         گون از نسیم پرسید .

-  « دل من گرفته زینجا ،

                        هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان ؟ »

-  « همه آرزویم ، اما  

                       چه کنم که بسته پایم ... »

-  « به کجا چنین شتابان ؟ »

-  « به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم . »

-  « سفرت به خیر ! اما ، تو و دوستی ، خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ،

به شکوفه ها ، به باران ،

برسان سلام مارا . »

لحظه ي ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد ، دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را ، تيغ
 هاي ، نپريشي صفاي زلفكم را ، دست
و آبرويم را نريزي ، دل
اي نخورده مست
لحظه ي ديدار نزديك است

                                          اخوان ثالث

ناگهان دیدم سرم آتش گرفت

سوختم خاکسترم آتش گرفت

چشم وا کردم ، سکوتم آب شد

چشم بستم ،  بسترم آتش گرفت

در زدم ، کس این قفس را وا نکرد

پر زدم ، بال و پرم آتش گرفت

از سرم خواب زمستانی پرید

آب در چشم ترم آتش گرفت

حرفی از نام تو آمد بر زبان

دستهایم ، دفترم آتش گرفت

                                                         (قیصر امین پور )

حنجره ها روزه ی سکوت گرفتند

پنجره ها تار عنکبوت گرفتند

عـقـده فریاد بود و بغض گلو گیر

بهت فصیح مرا سکوت گرفتند

نعره زدم : عاشقان گرسنه مرگند

درد مرا قوت لایموت گرفتند

چون پر پروانه تا که دست گشودم

دست مرا لحظه ی  قـنوت گرفتند

خط خطا بر سرود صبح کشیدند

روشنی صفحه را خطوط گرفتند

                                                   ( قیصر امین پور )

خوابی و چشم حادثه بیدار می شود

هـفـت آسمان به دوش تو آوار می شود

خواب زنانه ای ست ، به تعبیر گل مکوش

گل در زمین تشنه ما ، خار می شود

برخیز تا به چشم ببینی ، چه دردناک

آیینه پیش روی تو دیوار می شود

دیگر به انتظار کدامین رسالتی

وقتی عصای معجزه ها مار می شود ؟

باز این که بود گفت : ( انا الحق ) که هر درخت

در پاسخ انا الحق وی دار می شود

وحشت نشسته باز به هر برگ این کتاب

تاریخ را ببین که چه تکرار می شود

                                                           ( محمد علی بهمنی )

تا نگاه مـی کنی :

وقـت رفـتن است

باز هم حکایت همیشگی !

پیش از اینکه با خبـر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگریز می شود

آی ...

ای دریـغ و حسرت همیشگی !

نـاگـهـــان

چـقــدر زود

دیــر مـی شـود !

                                             ( قیصر امین پور )

ما چـون دو دریـچـه روبروی هـم

آگـاه ز هـر بگـو مگـوی هـم

هـر روز سلام و پرسش و خنده

هــر روز قـــرار روز آیــنــده

عمـر ، آینـه بـهـشت اما ... آ ه

بیش از شب و روز تیـر و دی کـوتـاه

اکـنـون دل مـن شکـسته و خـسته ست

زیـرا یکــی از دریـچــه هـا بـسـتـسـت

نه مهـر فـسون ، نـه مـاه جـادو کــرد

نـفـرین به سفـر که هرچه کرد او کرد .

ای مـهـربان تر از بـرگ در بــــوسـه های بــاران    

                              بیـداری ستـاره ، در چــــشــــم جـــویـبـاران

آیـیـنـه نـگـــاهـــت پـیـونـــد صـبــح و ســاحــل      

                               لبخند گــاه گـاهــت صـــبــــح سـتـاره بـاران

بــــازا کــــه در هــوایــت خـامــوشـی جـنـونــم      

                              فریاد ها بـر انگیخت از سـنـــگ کــوهساران

ای جـویبار جــاری ! زیـن سـایــه بــرگ مـگـریـز      

                              کاین گــونه فرصت از کف دادند بـی شماران

گفتی : « به روزگاران مهری نشسته » گفتم :     

                               « بیـرون نمی توان کرد حــتی بـه روزگاران »

بیگانگـی ز حـــد رفــت ، ای آشــنــا مــپـرهـیـز     

                             زین عاشـق پشیمان ، سر خیل شرمساران

پـیـش از من و تو بـسیار بـودند و نـقـش بستند     

                                دیـــوار زنــدگــــی را زیــن گـونــه یـادگـــاران

ویــن نــغـمـه مـحبــت بـعـد از مـن و تـو مـانـد       

                                 تـا در زمـــانــه بـاقـیـست آواز بـــاد و بـــاران

بی تو ، مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم ، خیره بدنبال تو گشتم ،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم .

در نهانخانه جانم ، گل یاد تو ، درخشید

باغ صد خاطره خندید ،

عطر صد خاطره پیچید .

یادم آمد که : شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم .

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه ، محو تماشای نگاهت .

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا ، گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :

« از این عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر این آب نظر کن ،

آب ، آیینه عشق گذران است ،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ،

باش فردا ، که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن! »

با تو گفتم : « حذر از عشق ؟! – ندانم

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم ،

نتوانم !

روز اول ، که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر ، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ...»

باز گفتم که : « تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم ! »

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت ...

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم .

نگسستم ، نرمیدم .

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شب های دگر هم ،

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...

بی تو ، اما ، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

(شکایت یک سرباز آذربایجانی از تهران و تهرانی)

الا ای داور دانا تو می دانی که ایرانی   /    چه محنت ها کشید از دست این تهران  و تهرانی

چه طرفی بست از این جمعیّت ایران جز پریشانی /   چه داند رهبر سرگشته صحرای نادانی

                                  چرا مردی کند دعوی کسی کو کمتر است از زن

                                  الا تهـرانـیـا انـصـاف مـی کـن خـــر تویـی یـا مـن

تو ای بیمار نادانی چه هذیان و هدر رفتی / به رشتی کله ماهی خور به طوسی کله خر گفتی

قمی را بد شمردی اصفهانی را بتر گفتی  /        جوانمردان آذربایجان را ترک  خر گفتی

                                   ترا آتش زدند و خود برآن آتش زدی دامن

                                   الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

تو اهل پایتختی باید اهل معرفت باشی      /            بفکر آبرو و افتخار مملکت باشی

چرا بیچاره مشدی، وحشی و بی تربیت باشی/ به نقص من چه خندی خود سراپا منقصت باشی

                                 مرا این بس که می دانم  تمیز دوست از دشمن

                                  الا تهــرا نـیا انـصـــاف می کن خــر تویی یـا مـن

تو از این کنج شیرک خانه و دکان سیرابی    / بجز بد مستی و لاتی و الواطی چه در یابی

در این کولّژ که ندهندت بجز لیسانس تون تابی  / نخواهی بو علی سینا شدو بو نصر فارابی

                                  بگاه ادعا گویی که دیپلم  داری از لندن

                                  الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

تو عقل و هوش خود دیدی که در غوغای شهریور/   کشیدند از دو سو همسایگان بر خاک ما لشگر

به نقّ و نال هم هر روز حال خود کنی بدتر         /    کنون ترکیّه بین و ناز ِ شستِ ترکها بنگر

                                  که چون ماندند با آن موقعیت از بلا ایمن

                                  الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

گمان کردم که با من همدل و همدین و همدردی /   بمردی با تو پیوستم ندانستم که نامردی

چه گویم بر سرم با ناجوانمردی چه آوردی     / اگر می خواستی عیب زبان هم رفع می کردی

                                ولی ما را ندانستی به خود هم کیش و هم میهن

                                الا تـهــــرانیا انصـاف می کــن خــــر تـویـی یا من

بشهریور مه پارین که طیارات با تعجیل      /   فرو می ریخت چون طیر ابابیلم بسر سجیل

چه گویم ای همه ساز تو بی قانون و هردم بیل/   ترا یکشب نشد ساز و نوا در رادیو تعطیل

                               تو را تنبور و تنبک بر هوا می شد مرا شیون

                               الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

بقفقازم برادر خواند با خود مردم قفقاز      / چو در ترکیه رفتم وه چه حرمت دیدم و اعزاز

بتهران آمدم نشناختی از دشمنانم باز     /   من آخر سالها سرباز ایران بودم و جانباز

                               چرا پس روز را شب خوانی و افرشته اهریمن

                                الا تهرانیا انصاف می کن خر تویی یا من

بدستم تا سلاحی بود راه دشمنان بستم /    عدو را تا که ننشاندم بجای از پای ننشستم

بکام دشمنان آخر گرفتی تیغ از دستم    /   چنان پیوند بگسستی که که پیوستن نیارستم

                               کنون تنها علی ماندست و حوضش چشم ماروشن

                               الا تــهـــــرانیا انـصـــاف می کــن خـــر تـویی یا من

چو استاد دغل سنگ محک بر سکه  ما زد /      تو را تنها پذیرفت و مرا از امتحان وا زد

سپس در چشم تو تهران بجای مملکت جا زد /    چو تهران نیز تنها دید با جمعی به تنها زد

                                تو این درس خیانت را روان بودی و من کودن

                                الا تهـــرانیا انصاف می کن خــر تــویی یا من

چو خواهد دشمنی بنیاد قومی را بر اندازد   /نخست آن جمع را از هم پریشان و جداسازد

چو تنها کرد هر یک را به تنهایی بدو تازد   /   چـنـان اندازدش از پـا که دیگر سـر نـیـفـرازد

                                 تو بودی آنکه دشمن را ندانستی فریب و فن

                                 الا تهــرانیا انصاف می کن خـــر تـو یی یا من 

چرا با دوستدارانت عناد و کین و لج باشد/     چـرا بیچــاره آذربایجان عـضــو فـلــج باشد

مگر پنداشتی ایران ز تهران تا کرج با شد   /   هنوز از ماست ایران را اگر روزی فلج باشد

                                 تو گل را خار می بینی و گلشن را همه گلخن

                                 الا تهــــرانیا انصاف می کن خــر تـویی یا مــن

ترا تا ترک آذربایجان بود و خراسان بود  /       کجا بارت بدین سنگینی و کارت بدین سان بود

چه شد کرد و لر یاغی کز او هر مشکل آسان بود/ کجا شد ایل قشقایی کزو دشمن هراسان بود

                                 کنون ای پهلوان چونی نه تیری ماند و نی جوشن

                                 الا تهــــرانیا انـصـــاف می کن خـــــر تــویی یا من

کنون گندم نه از سمنان فراز آید نه از زنجان  /نه ماهی و برنج از رشت و نی چایی ز لاهیجان

از این قحط و غلا مشکل توانی وا رهاندن جان / مگـر در قـصه ها خـوانی حـدیث زیـره و کـرمان

                                 دگر انبانه از گندم تهی شد دیزی از بنشن

                                 الا تهــرانیا انصـاف می کن خــر تویی یا من

(شهریار)

به امیداتحاد و یکی شدن هر چه بیشتر همه مردم ایران