تو را می بینم و میلم زیادت می شود هردم

به سامانم نمی پرسی نمیدانم چه سر داری

                       به درمانم نمی کوشی نمیدانی مگر دردم؟

نه راهست این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی

                      گذاری آر و راهم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم

                      که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تاکی

                     دمار از من برآوردی نمیگویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم

                    رخت می دیدم و جام هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

                    نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان میده

                    چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم؟!

                        آویختند چون تاک، از داربست مارا

آیینه وار بودیم همراز سینه صافان

                         آن آهنین دل آمد، درهم شکست مارا

دلبسته ی شرار آن آتشین نگاهیم

                     بگذار تا بنامند: آتش پرست، مارا

دزدانه تا کی و چند؟ این پرده را برانداز

                     بگذار تا ببینند، ساغر به دست مارا

بی حد زدند مارا، از حد گذشته بودیم

                     شادیم از آنکه دیدند، هشیار و مست مارا

بي مهابا پا منه آهسته باش
                 بارگاه عزت دارا است اين!!!

                            دین بار ِ خرد گریز ، یا اهل خرد

بنگر به میان این دو تا بگزینی

                           راهی که تورا باید و شایی و سِزَد

                              ******************************

دیدم به رهی دوتا مسلمان و جهود

                         سرکوله ی هردو سفره موسی بود

این طعنه به آن میزد و آن طعنه به این

                         چون توشه ی هردو وعده ی فردا بود

                              ******************************

یه داستان  بسیار زیبا (در قالب شعر )  از مولانا خوندم که حیفم اومد نذارمش تا شما هم ازش لذت نبرید!

امیدوارم هیچوقت دچار تقلید کورکورانه از هیچکس و هیچ چیز نشیم و بجای تقلید در هر زمینه و هر کاری از عقلمون استفاده کنیم!

بیت اول و آخرش رو اینجا مینویسم، برای خوندن متن کامل شعر به قسمت ادامه مطلب برین!

صوفي یي در خانقاه از ره رسيد
                      مركبش را برد و در آخر كشيد

.

.

.

مر مرا تقليدشان برباد داد
                 كه دوصد لعنت براين تقليد باد

آن يكي درخانه ئي درميگريخت
              زرد رو و لب كبود و رنگ ريخت
صاحبِ خانه بگفتش خير هست
              كه همي لرزد تورا چو ن پير دست
واقعه چون است چون بگريختي
              رنگ رخساره چنين چون ريختي
گفت : بهر سخره شاه حرون
               خر همي گيرند مردانش برون
گفت : ميگيرند خر ، اي جان عم
                چونكه تو خر نيستي زاين ات چه غم
گفت بس جِد اند وگرم اندر گرفت
                 گر مرا گيرند خر نَبود شگفت
بهر خرگيري برآوردند دست
                 جِدِّ جِد تمييزشان برخاسته است
چونكه بي تمييزيان مان رهبرند
                 صاحبِ خر را به جاي خر برند

                      عقلم شد و هوش رفت و دانش بگریخت

زین واقعه هیچ دوست دستم نگرفت

                      جز دیده که هرچه داشت بر پایم ریخت

                                    *******************************

دیشب که دلم ز تاب هجران می سوخت

                         اشکم همه در دیده گریان می سوخت

می سوختم آنچنان که غیر از دل تو

                         بر من دل کافر و مسلمان می سوخت

                                    *******************************

آن یار که عهد دوستداری بشکست

                     میرفت و منش گرفته دامن در دست

می گفت دگر باره به خوابم بینی

                     پنداشت که بعد از او مرا خوابی هست!

                                    *******************************

ناکامیم ای دوست ز خود کامی تست

                         وین سوختگی های من از خامی تست

مگذار که در عشق تو رسوا گردم

                         رسوایی من باعث بدنامی تست

گرچه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر

                     بازکن ساقی مجلس سر مینای دگر

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم

                     شاید ای جان نرسیدیم به فردای دیگر

مست مستم مشکن قدر خود ای پنجه ی غم!

                     من به میخانه ام امشب تو برو جای دگر

چه به میخانه چه محراب حرامم باشد

                     گر بجز عشق تو ام هست تمنای دگر

تا روم از پی یار دگری می باید

                      جز دل من دلی و جز تو دلارای دگر

نشنیده ست گلی بوی تو ای غنچه ی ناز

                      بوده ام ورنه بسی، همدم گلهای دگر

تو سیه چشم چو آیی به تماشای چمن

                     نگذاری به کسی چشم تماشای دگر

باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز

                     اوستادان و فزودند معمّای دگر

این قفس را نبود روزنی ای مرغ پریش

                     آرزو ساخته بستان طرب زای دگر

گربهشتی ست ، رخ توست نگارا که در آن

                     می توان کرد به هر لحظه تماشای دگر

از تو زیبا صنم اینقدر جفا زیبا نیست

                      گیرم این دل نتوان داد به زیبای دگر

می فروشان همه دانند عمادا که بود

                      عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر

در کنج دلم عشق کسی جای ندارد

                        کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هرکه دهم بازپس آرد

                       کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرتکش ما نیست

                      آن شمع که میسوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشق است خدارا به که گویم

                    کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم: مه من ازچه تو در دام نیوفتی؟

                  گفتا: چه کنم دام شما دانه ندارد!

در انجمن عقل فروشان ننهم پای

                   دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه اسکندر و دارا

                     ده روزه عمر این همه افسانه ندارد!!!

پیر خرد یک نفس آسوده بود.

خلوت فرموده بود.

کودک دل رفت و دو زانو نشست،

مست مست.

گفت: تو را فرصت تعلیم هست؟

گفت: هست.

گفت که ای خسته ترین رهنورد،

سوخته و ساخته ی گرم و سرد،

بر رُخت از گردش ایّام گرد.

چیست برازنده ی بالای مرد؟

گفت: درد .

گفت: چه بود، ای همه دانندگی،

راست ترین راستی زندگی؟

پیر که اسرار خرد خوانده بود،

سخت در اندیشه فرومانده بود.

ناگه از شاخه ای افتاد برگ،

گفت: مرگ .

                   یک رنگی و بوی تازه از عشق بگیر

                  پرسوز ترین گدازه از عشق بگیر

                     در هر نفسی که می تپی ای دل من

                   یادت نرود اجازه از عشق بگیر

سلام به همه !

از هرچه بگذریم سخن دوست خوش تر است!

واما . . . حافظ !

یارم چو قدح بدست گیرد

              بازار بتان شکست گیرد

هرکس که بدید چشم او ، گفت:

              کو محتسبی که مست گیرد

در بحر فتاده ام چو ماهی

               تا یار مرا به شست گیرد

در پاش فتاده ام به زاری

               آیا بُود آن که دست گیرد

خرّم دل آنکه همچو حافظ

              جامی ز می الست گیرد

گویند بهشت و حور عین خواهد بود

                   آنجا می ناب و انگبین خواهد بود

گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک؟!

                   چون عاقبت کار چنین خواهد بود

دیدم صنمی، های! صلا! کعبه نشین ها

                        بیعانه ببازید به یادش دل و دین ها

درعشق دل از کوثر و رضوان نگشاید

                        از دوست تسلّی نتوان گشت به این ها

صیدِ دلم افتاده به صحرای رمیدن

                        صیّاد نگاهان! بگشایید کمین ها

آن کیست که در جلوه گَهَت رخش بتازد؟

                         کرده است تهی غمزه ی بی باک تو زین ها

در کیش محبت هدفِ ناوک نازند

                         ابروی کماندار تورا چله نشین ها

زیر قلم توست – حزین! – کشور معنی

                         این نقش ندارند خدیوان به نگین ها !

خورشید به حسن یار من نیست

             مه را نمک نگار من نیست

محروم بُوَد همیشه عاشق

            این است که در کنار من نیست

نومیدی عاشقان قدیم است

             مخصوص به روزگار من نیست

خاصیّت عشق، خاکساری است

             زآن پیش تو اعتبار من نیست

منعم چه کنی ز عشق؟ ناصح!

             غم دارم و غمگسار من نیست

دارا جهان ندارد، سارا زبان ندارد
بابا ستاره ای در، هفت آسمان ندارد

کارون ز چشمه خشکید، البرز لب فرو بست
حتا دل دماوند، آتش فشان ندارد

دیو سیاه دربند، آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو، گرز گران ندارد

روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد

بر نام پارس دریا، نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما، تیر و کمان ندارد

دریای مازنی ها، بر کام دیگران شد
نادر، ز خاک برخیز، میهن جوان ندارد

دارا کجای کاری، دزدان سرزمینت
بر بیستون نویسند، دارا جهان ندارد

آییم به دادخواهی، فریادمان بلند است
اما چه سود، اینجا نوشیروان ندارد

سرخ و سپید و سبز است این بیرق کیانی
اما صد آه و افسوس، شیر ژیان ندارد

کو آن حکیم توسی، شهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد

هرگز نخواب کوروش، ای مهر آریایی
بی نام تو، وطن نیز نام و نشان ندارد

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

                     گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز

                     از بیدلی او را ز ِ در خانه براندیم

هر جا گذری غلغله ی شادی و شور است

                     ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است ، ولی ما               

                      پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

من دانم و غمگین دلت، ای خسته کبوتر

               سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند

              ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم

ماننده ی افسون زدگان ره به حقیقت

                بستیم، و جز افسانه بیهوده نخواندیم

از نُـه خم گردون بگذشتند حریفان

            مسکین من و دل، در خم یک زاویه ماندیم

طوفان بتکاند مگر « امیّد » که صد بار

              عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

زنهار به كس مگو تو اين راز نهفت:

هر لاله كه پژمرد ، نخواهد بشكفت.

یعنی :

این دنیا رو به هر نحو که می خوای با خوشی سپری کن که در آخر روزی باید بمیری و در زیر خاک بری و در آنجا دیگر رفیق و یار و یاوری نداری  و بعد از مرگ هم هیچ خبری نیست چون هیچ گلی که پژمرده میشه هیچوقت دوباره به غنچه تبدیل نشده و دوباره زنده نمی شه ! 

                         چه مور خورد به گور و چه گرگ بدشت.

                     بیداد گری شیوه ی دیرینه ی توست

 ای خاک اگر سینه ی تو بشکافند

                بس گوهر قیمتی که در سینه ی توست

این شعر معروف رو به طور کامل در ادامه مطلب نوشتم و با نام شاعر آن ( سوال این هفته ی مسابقه ی پرنیان هفت رنگ)

 همه هست آرزويم که ببينم از تو رويى
                 چه زيان تو را که من هم برسم به آرزويى؟!

.

.

برای مشاهده کامل شعر به ادامه مطلب بروید  !

با تشکر !

صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم

                بدور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

در میخانه ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود

                گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم

من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده ام لیکن

                بلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیم

اگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخر

                بخاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

قدت گفتم که شمشاد ست بس خجلت به بار آورد

                که این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیم

جگر چون نافه ای خون گشت کم زینم نمی باید

                جزای آنکه با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

تو آتش گشته ای حافظ ولی با یار در نگرفت

                ز بد عهدیّ گل گویی حکایت با صبا گفتیم

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

                    وجــود نـازکــت آزرده گــزنـد مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست

             به هیچ عارضه شخص تو درد مند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست

                   که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

درین چمن چو درآید خزان به یغمایی

              رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد

               مجال طعنه ی بدبین و بد پسند مباد

هر آنکه روی چو ماهت به چشم بد بیند

                    بر آتش تو بجز جان او سپند مباد

شفا ز گفته ی شکـّر فشان حافظ جوی

                که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

گفتم که لبت گفت لبم آب حیات

                               گفتم دهنت گفت زهی حب نبات

گفتم سخن تو گفت حافظ گفتا

                              شادیّ همه لطیفه گویان صلوات

امشب ز غمت میان خون خواهم خفت

                    وز بستر عافیت برون خواهم خفت

بـاور نـکـنـی خـیـال خـود را بـفـرسـت

                 تا در نگرد که بی تو چون خواهم خفت

از کویت ای سست پیمان ، جز رفتنم نیست چاره

                          رفتیم ، آتش گرفته ، سر در گریبان پاره

 با یک هوس خرمنم را ، دادی چنان برق بر باد

                     رفتی که آتش زنی باز ، در خرمنی نو دوباره

                  صُراحی ِ می ناب و سفینه ی غزل است

 جریده رو که گذر گاه عافیت تنگ است

                        پیاله گیر که عمر عزیز بی بدل است

 نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس

                         ملالت علما هم زعلم بی عمل است

 به چشم عقل در این رهگذار پر آشوب

                جهان و کار جهان بی ثبات و بی محل است

 بگیر طرّه ی مه چهره ایّ و قصّه مخوان

                  که سعد و نحس ز تاثیر زهره و زحل است

 دلم امید فراوان به وصل روی تو داشت

                          ولی اجل به ره عمر رهزن امل است

 به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش

                   چنین که حافظ ما مست باده ی ازل است

              کوه ما سینه ی ما ناخُن ِ ما تیشه ی ما

شور شیرین ز بس آراست ره جلوه گری

               همـه فـرهـاد تـراود ز رگ و ریشه ی ما

بهر ِ یک جرعه ی مِی منت ساقی نکشیم

              اشک ما باده ی ما دیده ی ما شیشه ی ما 

عشق شیری ست قوی پنجه و می گوید فاش

                هرکه از جان گذرد بگذرد از بیشه ی ما

یعنی به کار های دگر اعتبار نیست

دانی بهشت چیست که داریم انتظار ؟

جز ماهتاب و باده و آغوش یار نیست

سنجیده ایم ما ، بجز از موی و روی یار

حاصل ز رفت و آمد لیل و نهار نیست

فرهاد یاد باد که چون داستان او

شیرین حکایتی ز کسی یادگار نیست

ناصح مکن حدیث که : ( صبر اختیار کن .)

ما را به عشق یار ز خویش اختیار نیست

بر ما گذشت نیک و بد، اما تو روزگار !

فکری به حالِ خویش کن این روزگار نیست .

غمت می شناسد که من کیستم

من آن خویش گم کرده مَردَم که هیچ

ندانم ، کجایم ، کیَم ، چیستم ؟

نیَم آنچه مانده ست بینی به جای

غم است این که بر جاست ، من نیستم

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش

که یک کرشمه تلافیّ صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند

هر آنکه خدمت جام جهان نما بکند

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک

چو درد در تو نبیند کرا دوا بکند

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

زبخت خفته ملولم بود که بیداری

بوقت فاتحه صبح یک دعا بکند

بسوخت حافظ و بویی بزلف یار نبرد

با مدعی نگویید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید

نا خوانده نقش مقصود در کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم

با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی ؟

سلطان من خدا را زلفت شکست ما را

تا کی کند سیاهی چندین دراز دستی

در گوشه ی سلامت مستور چون توان بود

تا نرگس تو گوید با ما رموز هستی

 آن روز دیده بودم این فتنه ها که بر خاست

کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی

عشقت بدست طوفان خواهد سپرد ما را

چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی

ابـلیـس شبـی رفـت بــه بـالـیـن جــوانـــی         

                        آراستـه با شکـل مـهـیـبـی سـر و بـر را

گفـتـا که منم مرگ و گر خـواهـی زنـــهـــار        

                       باید بگزینـی تو یکـی زیـن سـه خـطــر را

یـــا آن پــــدر پـیــر خـــودت را بـکـشــی زار         

                       یا بشکنی از خواهــر خود سینه و سر را

یا خود ز می ناب کشی یک دو سـه ساغـر          

                         تــا آنکــه بـپـوشـم زهــلاک تــو نـظــر را

لــرزید از این بیـم جوان بر خـود و جا داشت         

                      کز مرگ رسد لـرزه به تـن ضَـیـغَـمِ نــر را

گفتـا پــدر و خــواهـــر مــن هر دو عــزیـزنـد        

                       هـرگـز نکنـم تـــرک ادب ایـن دو نـفـــر را

لیکن چو به می دفع شر از خویش توان کرد       

                       مِـی نـوشم و بــا وی بکنـم چـاره شـر را

جامی دو بنوشید و چو شد خیره ز مستـی          

                       هـم خواهر خود را زد و هم کشت پدر را

ای کـاش شود خـشک بـن تـاک و  خـداونـد        

                       زیـن مــایــه شـر حـفـظ کند نـوع بشر را

                                                   ایرج میرزا

گویند مرا چو زاد مادر          پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره  من           بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پابه پا برد     تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف ودوحرف برزبانم      الفاظ نهاد وگفتن آموخت

لبخند نهاد برلب من             برغنچه گل شکفتن آموخت

پس هستی من زهستی اوست   تاهستم و هست دارمش دوست

( ایرج میرزا )