از کویت ای سست پیمان ، جز رفتنم نیست چاره

                          رفتیم ، آتش گرفته ، سر در گریبان پاره

 با یک هوس خرمنم را ، دادی چنان برق بر باد

                     رفتی که آتش زنی باز ، در خرمنی نو دوباره