تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

                    وجــود نـازکــت آزرده گــزنـد مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست

             به هیچ عارضه شخص تو درد مند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست

                   که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

درین چمن چو درآید خزان به یغمایی

              رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد

               مجال طعنه ی بدبین و بد پسند مباد

هر آنکه روی چو ماهت به چشم بد بیند

                    بر آتش تو بجز جان او سپند مباد

شفا ز گفته ی شکـّر فشان حافظ جوی

                که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد