نی ها، همهمه شان می آید.

مرغان، زمزمه شان می آید.

در باز و نگه کم

و پیامی رفته به بی سویی دشت

گاوی زیر صنوبر ها،

ابدیت زیر چپر ها.

از بن هر برگی وهمی آویزان

و کلامی نی،

نامی نی.

پایین، جاده بی رنگی.

بالا، خورشید هم آهنگی.