ما  

ما زیاران چشم یاری داشتیم                                           

                        خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

تا درخت دوستی کی بر دهد                                             

                         حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود                                              

                         ور نه با تو  ماجراها داشـتـیم

شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت                                       

                         ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز                                          

                           ما دم همت بر او بگما شتیم

نکته ها رفت و شکایت کس نکرد                                         

                            جانب حرمت فرو نگذاشتیم

گـفـت خود دادی به ما ای حافظا                                            

                           ما محصل بر کسی نگماشیم

                                           (حافظ )