دل با صفای کهنگی زخم ، خو گرفت

درس امان ، ز قصه سنگ و سبو گرفـت

آن دست های خشم که همزاد کینه بود

خنجر شکست و خط امان از عـدو گرفت

آن سیل رهگشا که سکوت و سکون نداشت

گندابه را پناه پذیرفت و بو گرفت

سر در سکوت بتکده های طلا نهاد

پی از طلب کشید و دل از جستجو گرفت

آن زهد گربه وار ، نگه کن که در نماز

ار آبروی ریخته خود وضو گرفت

سنگ هراس ، روشنی آب را شکست

 شب در رسید و روزن هر آرزو گرفـت

                                                             (سیاوش مطهری )