سروده ها و جمله های زیبا

حضرت خواجه شمس الدین محمد(حافظ شیرازی)

m-sarrafi — Sun, 22 Nov 2009 07:14:18 GMT

مرا می بینی و هردم زیادت میکنی دردم

تو را می بینم و میلم زیادت می شود هردم

به سامانم نمی پرسی نمیدانم چه سر داری

به درمانم نمی کوشی نمیدانی مگر دردم؟

نه راهست این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی

گذاری آر و راهم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم

که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تاکی

دمار از من برآوردی نمیگویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم

رخت می دیدم و جام هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان میده

چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم؟!

یه شعر نه چندان قشنگ که میدونم مال کیه...(من و آدم)

m-sarrafi — Sun, 22 Nov 2009 07:12:24 GMT

عمر من رفت، ولی من آن دم

قصه ی آدم و گندم خواندم

از غم جرم پدر نالیدم

جرم خود با گنه اش پوشاندم

گنه خود به زبان ناوردم

اسب بی شرمی خود را راندم

آه و افسوس، چه شد حاصل من؟

هم از اینجا و از آنجا ماندم

یه غزل قشنگ که نمیدونم مال کیه؟!؟

m-sarrafi — Sun, 25 Oct 2009 09:12:25 GMT

عمری خطاب کردند: ناخورده مست مارا

آویختند چون تاک، از داربست مارا

آیینه وار بودیم همراز سینه صافان

آن آهنین دل آمد، درهم شکست مارا

دلبسته ی شرار آن آتشین نگاهیم

بگذار تا بنامند: آتش پرست، مارا

دزدانه تا کی و چند؟ این پرده را برانداز

بگذار تا ببینند، ساغر به دست مارا

بی حد زدند مارا، از حد گذشته بودیم

شادیم از آنکه دیدند، هشیار و مست مارا

شعر درآمد ( حمید مصدق ) و پاسخ زیبای فروغ فرخزاد به این شعر

m-sarrafi — Tue, 06 Oct 2009 13:40:18 GMT

شعری بسیار زیبا از حمید مصدق و پاسخی زیباتر، از فروغ فرخزاد به این شعر زیبا...

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پِی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالها هست که در گوش من آرام ،

آرام

خش خش ِ گام تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق ِ این پندارم

که چرا ،

- خانه کوچک ما

سیب نداشت .

و اما پاسخ فروغ فرخزاد به این شعر زیبا:

من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت...!

رمیده ( فروغ فرخزاد )

m-sarrafi — Tue, 29 Sep 2009 12:50:18 GMT

نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من

چرا افسرده است این قلب پرسوز

زجمع آشنایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم، که تا شعرم شنیدند

برویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من، ای دل دل دیوانه ی من

که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

خدارا، بس کن این دیوانگی ها...!

جمله ای بسیار زیبا از (جی.پی. واسوانی)

m-sarrafi — Fri, 04 Sep 2009 15:22:18 GMT

سلام...!

این جمله خیلی به دلم نشست، آخه خیلی وقته که دارم سعی میکنم اینجور آدمی باشم...بتونم گرانبها ترین گنج زندگی رو بدست بیارم... سعی میکنم عاشق باشم... ولی نه اون عشق و عاشقی ای که ۹۹درصد آدما فکر میکنن... سعی میکنم عاشق همه چیز باشم... به همه چیز لبخند بزنم... این کار رو هم میکنم...

دیگه وقتی تو خیابون راه میرم یا جلوی در خونه ی دوستم منتظرش می مونم تا بیاد، از سر بیکاری برگ درختا رو نمیکنم... عوضش یه کار دیگه میکنم که اول پیش خودم میگم کارم مثه دیوونه هاست... ولی بعدش خیلی خوشحال میشم... خوشحال میشم که حداقل خودم میدونم دیوونه نیستم... کم کم دارم میفهمم که دارم عاشق میشم...

عاشق درخت ها... گل ها... ماهی ها...

میدونین چیکار میکنم؟!؟!؟!

برگ درختا رو ناز میکنم...با ماهی ها بازی میکنم... موقع بازی با ماهی ها میخندم... احساس میکنم اونا درکم میکنن... شعور دارن... حتی از خیلی از آدما هم باشعور ترن... از خیلی از آدما...!!!

خیلی حس قشنگی داره ناز کردن برگ درخت... بازی کردن با ماهی... خیلی حس قشنگی داره....

حتماْ امتحانش کنین... حتی واسه یبار...

بدرود...!

گران بها ترین گنج زندگی، قلبی عاشق است که به همه، دوست، دشمن،انسان،حیوان و ... عشق می ورزد.

جمله زیبایی از (جی.پی. واسوانی)

m-sarrafi — Fri, 04 Sep 2009 15:05:18 GMT

زندگی بدون عشق مرگ است، و مرگ با عشق همانا زندگی است.

شعر زیبای اشتباه... (از گیتا صرافی) به نقل از وب سایت آوای آزاد

m-sarrafi — Wed, 02 Sep 2009 10:20:18 GMT

به اشتباه پا به دنیا گذاشتیم
به اشتباه زیستیم
و
یقینا به اشتباه خواهیم مرد
کسی یافت می شود
این سیر را نه به اشتباه بلکه به حقیقت پیموده باشد؟

مادران و پدرانی از قبل تعیین شده
شناسنامه هایی از قبل آماده شده
زندگی دیکته واری که از قبل به خوبی دیکته شده
چه کسی جرات عصیان دارد؟
من؟
تو؟
و
یا اویی که هنوز به دنیا نیامده؟
اصلا" عصیان چه معنایی می دهد،
وقتی عصیان هم به تو دیکته شده باشد؟

این چرخ بنایش به اشتباه گذاشته شده
و
گرداننده
ایا او هم در تصادم اشتباهی " بود" شده؟
ایا کسی یافت می شود که به اشتباه هم شده،
سرنخ این کلاف سر در گم را به دست آورد؟
و از کجا معلوم معمایی در کار است؟
شاید اشتباه ما در اینجاست
شاید ما همه چیز را به اشتباه
اشتباه می بینیم
شاید حقیقت همزاد اشتباه است!
و یا چیزی نیست
جز سیل زنجیره وار اشتباهات تکرار شده!
ایا کسی یافت می شود عکس این را به اثبات رساند؟

آری
به اشتباه به دنیا خواهیم آمد
به اشتباه خواهیم زیست
و
به اشتباه این فانی را ترک خواهیم کرد
بی آن که کسی یافت شود
دست توقف بر این چرخ زند...!

شعر زیبایی از (هوشنگ ابتهاج)

m-sarrafi — Mon, 31 Aug 2009 10:59:18 GMT

چه فکر می کنی ؟
که بادبان شکسته ی زورق ِ به گل نشسته ای ست زندگی ؟
در این خراب ِ ریخته
که رنگ ِ عاقبت ازو گریخته
به بن رسیده راه ِ بسته ای ست زندگی ؟
چه سهمناک بود سیل ِ حادثه
که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت
ستاره خوشه خوشه ریخت
و آفتاب در کبود ِ دره های آب غرق شد
هوا بد است
تو با کدام باد می روی ؟

شبانه، احمد شاملو (از کتاب کاشفان فروتن شوکران)

m-sarrafi — Sun, 30 Aug 2009 11:47:18 GMT

در نیست
           راه نیست
شب نیست
                   ماه نیست
نه روز و
           نه آفتاب
ما
بیرون زمان
            ایستاده ایم
با دشنه تلخی
در گرده هایمان.

هیچکس
         با هیچکس
                        سخن نمی گوید.
که خاموشی
               با هزار زبان
                              در سخن است.
در مردگان خویش
                    نظر می بندیم
                                     با طرح خنده یی،
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ
خنده یی!!!