گیس می بافی وُ من
به نگاه مغز پسته ای ات چشم می دوزم
که رو به رویم
نشسته می خندی
و ھمه چیز را پیش می کشی
غیر از خودت


که می دانی اگر
به صورت گندمی ات
لب بزنم ،


آدم می شوم .