دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت
              ای دختر بهار حسد می برم به تو
عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا
                    با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو
 بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای
                با ناز میگشود دو چشمان بسته را
میشست کاکلی به لب آب نقره فام
                   آن بالهای نازک زیبای خسته را
خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش
                بر چهر روز روشنی دلکشی دوید
موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او
                    رازی سرود و موج بنرمی از او رمید
خندید باغبان که سرانجام شد بهار
                    دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم
دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار
                    ای بس بهارها که بهاری نداشتم
خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان
                    گویی میان مجمری از خون نشسته بود
می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب
                     دختر کنار پنجره محزون نشسته بود